KALENDARIUM DZIECKO HOT

Drugie wydarzenie

Ikonka kalendarza 24.10.2020 Ikonka zegarka 14:00 - 15:00 Ikonka pinezki Białystok

Objawy zakażenia

Okres inkubacji wirusa trwa 3-4 dni. Na dwa dni przed wystąpieniem głównych objawów choroby, zakażone dziecko wydala ze stolcem duże ilości cząstek wirusa i stanowi źródło zakażenia dla innych osób. Z jamy ustnej przedostają się one do jelita cienkiego, gdzie się zagnieżdżają i błyskawicznie namnażają. Wirus uszkadza dojrzałe erytrocyty środkowego i końcowego odcinka kosmków jelitowych, zaburza ich prawidłową funkcję, powodując zapalenie żołądka i jelit. Jelita nie są w stanie regulować procesu wchłaniania i wydzielania i elektrolitów, co prowadzi do wystąpienia ostrej biegunki. Choroba często zaczyna się gwałtownie i trwa zazwyczaj 4-10 dni. Symptomy zakażenia są różne, począwszy od bezobjawowego po gwałtowne wymioty, kurczowe bóle brzucha, wodnistą biegunkę, tzw. tryskające stolce, brak apetytu oraz objawy ze strony górnych dróg oddechowych(katar, kaszel) i podwyższoną temp. ciała do 37,6-38,5°C. W ostrych przypadkach dochodzi do silnego odwodnienia organizmu. Charakterystyczne objawy odwodnienia to suche, spierzchnięte usta, zapadnięte gałki oczne i ciemiączko, suche śluzówki, mało elastyczna, wiotka skóra, płacz bez łez, skąpomocz. Odwodnione dziecko zaczyna tracić na wadze. Odwodnienie u najmłodszych dzieci może postępować bardzo szybko i jest stanem zagrożenia życia. Znaczne odwodnienie, utrata wagi, utrudniony kontakt z dzieckiem, nadmierna ospałość to pilne wskazania do hospitalizacji. Celem hospitalizacji jest uzupełnianie niedoborów płynów i elektrolitów oraz leczenie powikłań. Najczęstszym powikłaniem zakażenia są zaburzenia trawienia i wchłaniania, które mogą prowadzić do rozwoju przewlekłej biegunki objawiającej się wodnistymi kwaśnymi stolcami oraz wzdęciami brzucha. Często występują też zmiany skórne pod postacią wyprzeń (stanów zapalnych) w okolicy pośladków i odbytu. Mogą też wystąpić zakażenia dróg oddechowych pod postacią zapalenia oskrzeli czy płuc, zapalenie wątroby, drgawki w przebiegu zakażenia ośrodkowego układu nerwowego czy zaburzenia hematologiczne. Rzadkim, ale groźnym powikłaniem jest wgłobienie jelit (wsunięcie się jednego odcinka jelita w drugi). Często kończy się ono zabiegiem operacyjnym, mającym na celu odprowadzenie wgłobionego jelita.

Szczepienie – najskuteczniejsza forma ochrony

Najskuteczniejszą metodą zapobiegania zachorowaniom na biegunkę rotawirusową jest szczepienie ochronne. Celem szczepienia jest przede wszystkim ochrona przed zachorowaniem na cięższą biegunkę rotawirusową. Szczepionkę podaje się nie po to, by zupełnie wyeliminować ryzyko zakażenia, ale by ewentualna choroba przebiegła jak najłagodniej. Nawet jeśli zaszczepiony malec zachoruje, objawami będą co najwyżej rzadsze stolce – zniwelowane zostanie ryzyko silnej biegunki, wymiotów, konieczności hospitalizacji i dożylnego nawadniania. Szczepionka przeciw rotawirusom działa przez trzy lata. W Polsce dostępne są dwie doustne szczepionki, żywe, atenuowane, różniące się liczbą dawek: 1) monowalentna szczepionka Rotarix® - podawana w dwóch dawkach 2) pentawalentna szczepionka RotaTeq® - podawana w trzech dawkach. Jak wynika z badań, 90–100%. prawidłowo zaszczepionych dzieci uzyskuje ochronę przed zachorowaniem na ciężką biegunkę rotawirusową.70-90% prawdopodobnie nie zachoruje w ogóle. Szczepionka wykazuje też niemal stuprocentową

Rekomendacje do szczepienia przeciwko rotawirusom

Aktualnie większość światowych grup ekspertów, na czele z amerykańskim AAP (American Academy of Pediatrics), zaleca stosowanie szczepienia przeciwko rotawirusom jako rutynowego szczepienia dla każdego zdrowego niemowlęcia. Uzasadnieniem do takiego stanowiska jest: • duża skuteczność szczepienia; • bezpieczeństwo stosowania szczepionki; • wyraźne korzyści zdrowotne i ekonomiczne w populacjach objętych powszechnymi szczepieniami. Optymalny wiek rozpoczęcia szczepień to 6-12 tydzień, razem ze szczepieniem DTP i ewentualnymi szczepieniami dodatkowymi (HiB, pneumokoki). Przy podawaniu preparatu Rotateq zaleca się podanie 3 dawek doustnych w odstępach 4-10 tygodni, tak aby zakończyć cykl trzech szczepień najpóźniej do 32. tygodnia życia dziecka. Przy podawaniu preparatu Rotarix zaleca się podanie 2 dawek doustnych w odstępie minimum 4 tygodni, tak aby druga dawka była podana maksymalnie do 24. tygodnia (podawany przez producenta optymalny czas podania drugiej dawki – przed 16. tygodniem życia). W przypadku szczepionki dwudawkowej, jej podawanie można rozpocząć już w 6. tygodniu życia dziecka, a cały cykl trzeba zakończyć przed upływem 24. tygodnia. Jeśli drugą dawkę szczepionki, która kończy cały schemat, podamy w 10. tygodniu życia, wówczas dziecko będzie chronione już od 12 tygodnia życia. W przypadku zastosowania szczepionki trzydawkowej, szczepienie można rozpocząć najpóźniej do ukończenia 12. tygodnia życia dziecka i zakończyć do 26. tygodnia. Należy pamiętać, że odstępy pomiędzy dawkami w przypadku cyklu szczepienia dwu lub trzydawkowego powinny wynosić co najmniej 4 tygodnie. W Polsce szczepienie przeciwko rotawirusom należy do szczepień zalecanych i rekomendowanych przez lekarzy, co przekłada się na małą liczbę zaszczepionych dzieci. Cena jednej dawki może być zróżnicowana w zależności od miejsca nabycia szczepionki, jednak cały koszt szczepienia nie powinien przekraczać ok. 650 zł, bez względu na rodzaj preparatu. Choć dla wielu rodzin to poważny wydatek, ale pozwala uchronić to co najważniejsze – zdrowie maleństwa.